Potch, met sy sonskyn en sy Vaalrivier

We zijn al meerdere berichten verder, maar eigenlijk heb ik nog niets verteld over het ‘normale’ leven in Potchefstroom. Eigenlijk is dat natuurlijk ook minder interessant dan alle leuke culturele tripjes door het land, waarin we steeds de meest snaakse (rare) belevenissen hebben. Aan de andere kant maakt dit het beeld van mijn verblijf hier wat vollediger, dus toch maar even een stukje!

Door de week draaien we op de PUK (de universiteit) werkdagen van 08h00 tot 16h00. Dat is vroeg beginnen, maar zodra je in het ritme zit, went het wel. Eigenlijk loopt in dit deel van Zuid-Afrika het hele ritme een uur voor op Nederland. Dit is, volgens mij, te danken aan het feit dat we eigenlijk een tijdzone verder moeten zitten óf dat we zomertijd moeten hebben. Het gebrek aan beide maakt een uur verschil logisch en het gebruik van het daglicht beter. Er staan hier in de krant wel eens discussies over het invoeren van zomertijd (“daylight saving time”) om de stroomcrisis te bestrijden. Nog niets van gemerkt.

Vanaf acht uur is het dan hard werken. Over het algemeen begin ik ’s ochtends met een klein half uurtje email lezen; ook lees ik even de reacties op mijn weblog: leuk om dat allemaal te lezen! Daarna probeer ik vaak een uur te schrijven aan mijn verslag, zodat ik dat goed bijhoudt en daarna is het tot een uurtje of tien bijlezen. Afhankelijk van de dagplanning vul ik de rest van de ochtend met werk op het lab of verder werken aan mijn verslag. Vanaf twaalf uur is het tijd om te ontspannen: lekker lunchen ergens op de campus of in Potch. De prijzen zijn goed; in plaats van een kroket en een kopje soep van de UT Catering heb je hier al snel een tortilla, tramezzini of ’n oop broodjie.

Lunchen doen we vaak met zijn achten: Bindikt (studiegenoot met wie ik naar Potch ben gekomen); Patrick (huisgenoot, doet hetzelfde onderzoek als Bindikt); Michiel (huisgenoot, werkt op de elektrotechniekafdeling aan een auto); en de mensen die bij “ome Jan” (technicus) logeren op Sanitas: Jorn & Pascal (‘smurfies’, elektrotechnici); Jessica (biochemie) en Carlijn (oud-huisgenote van de Sitastraat; zij doet hier haar master in chemie). Het lunchen is altijd erg gezellig en levert vaak leuke gesprekken op met de serveerders, die, hoewel we toch proberen zoveel mogelijk Afrikaans te praten, vaak doorhebben dat we hier niet vandaan komen. Vaak wordt het dan weer een gesprekje over de verschillen tussen Nederland en Zuid-Afrika; erg leuk om daar telkens achter te komen.

De middag is bij mij meestal gevuld met experimenten op het lab. Vanaf vier uur eindigt de werkdag en trekken we huiswaarts, waar het lekker ontspannen en niets doen is. ’s Avonds nog even wat eten koken en voor de rest verschilt de avondvulling: van niets doen, tot nog ergens een toetje of een kop koffie nemen, van uitgaan tot vroeg slapen. Poppetje gezien, kastje dicht.
Om jullie toch niet te onthouden van wat kijkwerk: enkele plaaitjies van ons bezoek aan Parys en aan dié pragtige Vaal.

Zomaar een willekeurige zandweg die er veel zijn in de omgeving van Potch

Naast ikzelf houden ook Patrick (foto) en Michiel erg van fotograferen. Vaak de auto uit dus, om even wat plaatjes te schieten!

Lunchen in Parys: Michiel, ikzelf, Patrick en Bindikt (v.l.n.r.)

Twee Afrikanen steken de Vaalrivier over, op zoek naar...?

Molens uit Nederland

Leven in Potch is verplicht onthaasten. De eerste dagen dat we hier waren was het even wennen aan het andere tempo waarin de mensen hier werken. Op zich zijn de mensen niet lui en wordt er niet minder hard gewerkt (vele uitzonderingen natuurlijk daargelaten), maar alles gaat een beetje zijn gangetje. Toch valt het niets tegen: bijna alles loopt sneller en vlotter dan ik mij had voorgesteld (misschien dat ik in mijn gedachten ook wel een erg ruime marge had ingebouwd…). Dat komt mede door de behulpzaamheid van de mensen hier: iedereen wil je met alles helpen (mits ze de tijd, de materialen en op dat moment geen braai hebben). Daarnaast zijn de mensen erg geïnteresseerd in ons Nederlanders. Sowieso ontkom je niet aan de verplichte small-talk op de gang (“Hoe gaan ‘t?” Goed, en jyzelf? “Goed, goed, man.”); Verder moet je toch af en toe wat uitleggen over Nederland (“Ik heb gehoord dat jullie daar als het ware op elkaar wonen? In één huis? En dan ook nog wat onder de grond?” De concepten kelder en zolder zijn moeilijk voor te stellen door de inwoners van een land die hun huizen op een verdieping bouwen en slechts enkele flats kennen…)

Al met al lijkt het uitvoeren van je bacheloropdracht in Zuid-Afrika al snel op een korte ‘sabbatical’. Je bent toch voor drie maanden weg van je normale dagelijkse leven, hebt geen verplichtingen, ‘geen pietsie pech want je moet er niets’, hebt je avonden helemaal vrij. Denk je… Al snel blijk je ook in een ander land het (studenten)leven met volle vaart in te rollen. Doordeweeks werken we van acht uur ’s ochtends tot vier uur ’s middags onafgebroken – op een lunchpauze na – aan onze bacheloropdrachten. Het vroege beginnen heeft te maken met het gebrek aan zomertijd in Zuid-Afrika; iedereen begint dus gewoon wat eerder en gaat eerder naar huis. Daarnaast komen de eerste verplichtingen er ook aan: Bindikt wilde hier gaan waterpoloën en is direct tot “interim-trainer” benoemd (voor vier avonden in de week!); zelf help ik vanaf gister eens per week met het geven van werkcolleges stromingsleer, een vak dat in een iets andere richting binnen mijn studie ligt, maar daarom zeker niet minder interessant en leuk is.

Gelukkig hebben we de avonden en weekeinden nog veel voor onszelf. En wat doe je als echte toerist in die tijd (met lichte tegenzin, groepsdruk is overtuigend): dan ga je naar De Molen! Een of andere malloot die niet goed bij zijn hoofd is (en een ontzettend scherp commercieel inzicht heeft: R12.95, dus ruim een euro, voor een rol euroshopperbeschuit!), is op het idee gekomen om in de buurt van Jo’Burg een replica van een Nederlandse molen te bouwen. Daar kun je dan een kroketje eten en je Nederlandse boodschappen doen in een supermarkt. Het is te zot voor woorden, maar je moet het meemaken om te zien hoe blij veel Nederlanders hier toch van worden; misschien dat wij dat ook worden zijn als we hier langer dan anderhalve maand zitten…

Overigens, wil je een update ontvangen als ik een nieuw bericht plaats? Laat het me even weten, dan zet ik je op de maillijst!

Potch a safe heaven? Nope!

[Zie einde bericht voor een update]

Hey allemaal,

Vrij snel alweer een berichtje, maar ik moet jullie natuurlijk op de hoogte houden van de spannende dingen.

Vannochtend werd ik wakker en, toen ik mijn deur uit kwam, zag ikdat de auto van een heuveltje af naar beneden was gereden. Op zich raar, want hij staat op handrem én in de versnelling. In ieder geval dus proberen hem er even weer op te rijden.

Maar... de sleutel wil niet helemaal het slot in en blokkeert. Vreemd. Dan maar via de kofferbak (heb geen sleutels van andere deuren). Staat de kofferbak open! Voor in de auto gekomen en de deur geopend, zie ik een zekering op de bodem van de auto liggen. Ook past de sleutel niet meer in het contact. Conclusie: ze hebben afgelopen nacht (of de nacht daarvoor) een poging gedaan onze auto te stelen! Gelukkig mislukt. Schade lijkt op dit moment beperkt tot twee sloten (deur en contact), wat schrik, enkele parkeermuntjes en misschien de autoradio (daar heb ik helemaal niet op gelet).

We gaan straks met wat technici van de PUK proberen het contactslot weer vrij te maken, zodat we nieuwe sloten in de auto kunnen laten zetten. Ik houd jullie op de hoogte!

Frappant is trouwens dat gisteravond een vrouw die in ons huis logeerde vroeg of ze haar auto in de garage kon zetten, 'tegen hijacks'. Ons antwoord: Potch is a safe heaven, we never heart of any crime happening here. Toeval?

Emiel

[Update 8 februari]

Gisteren ben ik samen met Adrian, een medewerker van de PUK die ons helpt bij alle problemen met onze auto, in de stad wezen shoppen. We hebben een nieuw contactslot gekocht; de oude hebben we namelijk volledig los moeten breken om a) het contact vrij te maken en b) het stuurslot uit te breken. Daarnaast heb ik ook een nieuwe set sloten voor op de deur gekocht ('snaakse (rare) sloten', van die ronde die je in Nederland ook ziet op laptopsloten & hangsloten voor je fiets). 's Middags konden ze er al in gezet worden! Totale kosten van de operatie bedroegen € 70,--, maar dan is wel alles goed vernieuwd. We kunnen dus weer veilig door Potch rijden...

Foto's van mijn werkplaats

Op verzoek, even wat foto's van mijn lab en de plaats waar ik werk. Foto's van het huis waar we blijven volgen later nog :). Alles op zijn tijd.

Mijn kantoortje, dat ik deel met Dawie en Derik, twee Masterstudenten uit Potch.

Het eerste buisje dat ik hier heb gemaakt. Ging direct goed! Momenteel ben ik nog bezig met de laatste hand leggen aan de opstelling en het regelen van wat extra apparatuur. Zo ben ik vandaag naar de werkplaats geweest en een kleine aanpassing voor het maken van de buisjes voorgesteld, waardoor ik (als het lukt) drie buisjes tegelijk kan maken, wat met gemak een half uur per experiment scheelt en, belangrijker nog, me minder afhankelijk maakt van de stroomstoringen hier.

De oude centrifuge. Ik zal een opname maken van het geluid dat hij maakt als hij draait. Iedere keer dat ik hem gebruik vrees ik weer voor mijn leven ;-).

De nieuwe centrifuge, die rustiger, sneller en beter werkt. De eerste dagen heb ik op de oude centrifuge gewerkt, nu ga ik proberen zoveel mogelijk mijn werk naar de nieuwe centrifuge over te plaatsen. Dit gaat niet altijd goed, omdat de buizen die ik hierop maak veel groter zijn (ca. 40 cm lang) en daarom veel sneller breken. Daar moet nog een oplossing voor gevonden worden.

Lift nooit mee met vreemden

Donderdagmiddag, 17h00. Bindikt en ik besluiten nog even boodschappen te gaan doen bij de Spar voor het avondeten. Omdat de Spar hier in Potch in de buurt is, kunnen we daar lopend heen. Zo gezegd, zo gedaan, dus een paar minuten later staan we in de Spar te discussiëren over het avondeten: ovengerecht, rijst, pasta. Na een tijd discussie wordt het uiteindelijk rijst met kip. Allemaal prima, maar minder goed dan het weer buiten: op het moment dat we de Spar uitlopen, begint het te regenen. Het is maar een klein stukje lopen, maar toch staan we licht beteuterd voor het stoplicht te wachten tot het groen wordt.

Nog voordat het stoplicht groen wordt, roepen er van achter ons twee dames: "Hey, ons sal jelle een lift gewe!" In je korte broek in de regen met een Spartasje in je hand, ben je blijkbaar op je aantrekkelijkst. We kijken elkaar aan en denken hetzelfde: "Hoe vaak gebeurt het dat je uit het niets een lift aangeboden krijgt door twee mooie vrouwen?" Niet vaak, merken we enige ogenblikken later, als we dat dichterbij zijn gelopen en er achter zijn gekomen dat de dames in kwestie niet geheel ons type zijn. Maar ach, we hebben een lift in een mooie auto, dus wat maakt het uit? Twee minuten later zijn we bij de Sitastraat en kunnen we beginnen met eten koken.

Het eten koken blijkt echter ook in het water te vallen: we hebben een nieuwe huisgenote (Jessica), dus we gaan uit eten. Ook prima, gezellig en lekker! Wanneer we 's avonds thuiskomen van het eten, komen we er pas achter wat de werkelijke intentie was van de dames die ons zo galant een lift aanboden: ze wilden weten waar we woonden! Ze komen ons dus die avond ophalen om mee te gaan naar de Impala, de lokale discotheek. Even overleg, want we hadden eigenlijk besloten op tijd naar bed te gaan, maar ach, in Impala is de "Tarentaal-afterparty" (we weten nog steeds niet wat de Tarentaal was...), dus we pakken onze auto en rijden achter ze aan.

De avond wordt een korte stapavond, met een volledig afgeladen Impala (blijkbaar is heel Potch naar de Tarentaal-afterparty gekomen en het is aan menigeen te merken dat dit de afterparty is van een eerder feest). Impala kent, net zoals andere avonden, weinig verschil met de gemiddelde Nederlandse discotheek, één uitzondering daargelaten: het sokkie-dansen!

Sokkie-dansen is de lokale 'sport' in Impala en is eigenlijk betrekkelijk simpel: je neemt een standaard stijldanshouding aan en vervolgens beweeg je in een niet gedefinieerd ritme met niet gedefinieerde passen rond op de dansvloer. Kunst is om rondjes om de dansvloer heen te draaien. Simpel, het ziet er niet uit en álle bezoekers van Impala zijn er aan verknocht. Rare jongens, die Afrikanen...