Molens uit Nederland

Leven in Potch is verplicht onthaasten. De eerste dagen dat we hier waren was het even wennen aan het andere tempo waarin de mensen hier werken. Op zich zijn de mensen niet lui en wordt er niet minder hard gewerkt (vele uitzonderingen natuurlijk daargelaten), maar alles gaat een beetje zijn gangetje. Toch valt het niets tegen: bijna alles loopt sneller en vlotter dan ik mij had voorgesteld (misschien dat ik in mijn gedachten ook wel een erg ruime marge had ingebouwd…). Dat komt mede door de behulpzaamheid van de mensen hier: iedereen wil je met alles helpen (mits ze de tijd, de materialen en op dat moment geen braai hebben). Daarnaast zijn de mensen erg geïnteresseerd in ons Nederlanders. Sowieso ontkom je niet aan de verplichte small-talk op de gang (“Hoe gaan ‘t?” Goed, en jyzelf? “Goed, goed, man.”); Verder moet je toch af en toe wat uitleggen over Nederland (“Ik heb gehoord dat jullie daar als het ware op elkaar wonen? In één huis? En dan ook nog wat onder de grond?” De concepten kelder en zolder zijn moeilijk voor te stellen door de inwoners van een land die hun huizen op een verdieping bouwen en slechts enkele flats kennen…)

Al met al lijkt het uitvoeren van je bacheloropdracht in Zuid-Afrika al snel op een korte ‘sabbatical’. Je bent toch voor drie maanden weg van je normale dagelijkse leven, hebt geen verplichtingen, ‘geen pietsie pech want je moet er niets’, hebt je avonden helemaal vrij. Denk je… Al snel blijk je ook in een ander land het (studenten)leven met volle vaart in te rollen. Doordeweeks werken we van acht uur ’s ochtends tot vier uur ’s middags onafgebroken – op een lunchpauze na – aan onze bacheloropdrachten. Het vroege beginnen heeft te maken met het gebrek aan zomertijd in Zuid-Afrika; iedereen begint dus gewoon wat eerder en gaat eerder naar huis. Daarnaast komen de eerste verplichtingen er ook aan: Bindikt wilde hier gaan waterpoloën en is direct tot “interim-trainer” benoemd (voor vier avonden in de week!); zelf help ik vanaf gister eens per week met het geven van werkcolleges stromingsleer, een vak dat in een iets andere richting binnen mijn studie ligt, maar daarom zeker niet minder interessant en leuk is.

Gelukkig hebben we de avonden en weekeinden nog veel voor onszelf. En wat doe je als echte toerist in die tijd (met lichte tegenzin, groepsdruk is overtuigend): dan ga je naar De Molen! Een of andere malloot die niet goed bij zijn hoofd is (en een ontzettend scherp commercieel inzicht heeft: R12.95, dus ruim een euro, voor een rol euroshopperbeschuit!), is op het idee gekomen om in de buurt van Jo’Burg een replica van een Nederlandse molen te bouwen. Daar kun je dan een kroketje eten en je Nederlandse boodschappen doen in een supermarkt. Het is te zot voor woorden, maar je moet het meemaken om te zien hoe blij veel Nederlanders hier toch van worden; misschien dat wij dat ook worden zijn als we hier langer dan anderhalve maand zitten…

Overigens, wil je een update ontvangen als ik een nieuw bericht plaats? Laat het me even weten, dan zet ik je op de maillijst!