Potch, met sy sonskyn en sy Vaalrivier

We zijn al meerdere berichten verder, maar eigenlijk heb ik nog niets verteld over het ‘normale’ leven in Potchefstroom. Eigenlijk is dat natuurlijk ook minder interessant dan alle leuke culturele tripjes door het land, waarin we steeds de meest snaakse (rare) belevenissen hebben. Aan de andere kant maakt dit het beeld van mijn verblijf hier wat vollediger, dus toch maar even een stukje!

Door de week draaien we op de PUK (de universiteit) werkdagen van 08h00 tot 16h00. Dat is vroeg beginnen, maar zodra je in het ritme zit, went het wel. Eigenlijk loopt in dit deel van Zuid-Afrika het hele ritme een uur voor op Nederland. Dit is, volgens mij, te danken aan het feit dat we eigenlijk een tijdzone verder moeten zitten óf dat we zomertijd moeten hebben. Het gebrek aan beide maakt een uur verschil logisch en het gebruik van het daglicht beter. Er staan hier in de krant wel eens discussies over het invoeren van zomertijd (“daylight saving time”) om de stroomcrisis te bestrijden. Nog niets van gemerkt.

Vanaf acht uur is het dan hard werken. Over het algemeen begin ik ’s ochtends met een klein half uurtje email lezen; ook lees ik even de reacties op mijn weblog: leuk om dat allemaal te lezen! Daarna probeer ik vaak een uur te schrijven aan mijn verslag, zodat ik dat goed bijhoudt en daarna is het tot een uurtje of tien bijlezen. Afhankelijk van de dagplanning vul ik de rest van de ochtend met werk op het lab of verder werken aan mijn verslag. Vanaf twaalf uur is het tijd om te ontspannen: lekker lunchen ergens op de campus of in Potch. De prijzen zijn goed; in plaats van een kroket en een kopje soep van de UT Catering heb je hier al snel een tortilla, tramezzini of ’n oop broodjie.

Lunchen doen we vaak met zijn achten: Bindikt (studiegenoot met wie ik naar Potch ben gekomen); Patrick (huisgenoot, doet hetzelfde onderzoek als Bindikt); Michiel (huisgenoot, werkt op de elektrotechniekafdeling aan een auto); en de mensen die bij “ome Jan” (technicus) logeren op Sanitas: Jorn & Pascal (‘smurfies’, elektrotechnici); Jessica (biochemie) en Carlijn (oud-huisgenote van de Sitastraat; zij doet hier haar master in chemie). Het lunchen is altijd erg gezellig en levert vaak leuke gesprekken op met de serveerders, die, hoewel we toch proberen zoveel mogelijk Afrikaans te praten, vaak doorhebben dat we hier niet vandaan komen. Vaak wordt het dan weer een gesprekje over de verschillen tussen Nederland en Zuid-Afrika; erg leuk om daar telkens achter te komen.

De middag is bij mij meestal gevuld met experimenten op het lab. Vanaf vier uur eindigt de werkdag en trekken we huiswaarts, waar het lekker ontspannen en niets doen is. ’s Avonds nog even wat eten koken en voor de rest verschilt de avondvulling: van niets doen, tot nog ergens een toetje of een kop koffie nemen, van uitgaan tot vroeg slapen. Poppetje gezien, kastje dicht.
Om jullie toch niet te onthouden van wat kijkwerk: enkele plaaitjies van ons bezoek aan Parys en aan dié pragtige Vaal.

Zomaar een willekeurige zandweg die er veel zijn in de omgeving van Potch

Naast ikzelf houden ook Patrick (foto) en Michiel erg van fotograferen. Vaak de auto uit dus, om even wat plaatjes te schieten!

Lunchen in Parys: Michiel, ikzelf, Patrick en Bindikt (v.l.n.r.)

Twee Afrikanen steken de Vaalrivier over, op zoek naar...?