Vakantieverslag deel 1

Hier dan het hele vakantieverslag. Meer nieuws over Potch volgt snel, want het lijkt er op dat ik nu volcontinu internet heb (lees: zolang er stroom is en ik op de PUK zit, kan in internetten...)

Dag 1: Vlucht naar Kaapstad
Om een verre bestemming te bereiken, is het vliegtuig toch een ideaal vervoersmiddel. Voor ons startte deze reis dan ook op Schiphol. Nou ja, startte... Het blijkt dat cheaptickets.nl haar naam maar half waar maakt: cheap, dat klopte, maar de tickets waren in geen velde of wege te bekennen. Na wat gesteggel konden Jeroen, Bindikt en ik in de vlucht waarin we ook gepland waren. Voor Arian & Gertjan was er echter helaas geen plaats meer. Een plaats in de business class bij KLM vergoedde echter het leed.

De tweede vlucht bleek al even goed geregeld: de plaatsen van Bindikt en mij waren dubbelgeboekt (de rest ging met een andere vlucht, met een tussenstop in Johannesburg – for no reason). Gelukkig konden de plaatsen zo handmatig omgeboekt worden; een probleemloze 14 uur later landden wij dan ook op Cape Town International, een relatief klein vliegveldje in Kaapstad. Nadat de rest hier ook gearriveerd was, werden de auto’s met enige moeite opgehaald, waarna we met een reis door Kaapstad naar onze lodge gingen. Direct vallen de tegenstellingen op tussen de duurdere huizen, met beveiliging (armed response) en de sloppenwijken. Het is niet mogelijk je voor te bereiden op armoede.

’s Middags wordt ons gezelschap uitgebreid met Niels, Lex en Joeri. De komst van Niels wisten we, dat hij twee vrienden uit Potchefstroom mee zou nemen niet. We kunnen gelukkig makkelijk een aantal bedden bouwen in de woonkamer, waardoor er ook voor hen allen plaats is. ’s Avonds wordt onze eerste dag gevierd met een braai (barbeque), wat bier en enkele flessen wijn. Ben Bladergroen, een afstudeerder van Arian, kwam nog even langs met zijn vrouw Moira. Om 11 uur vertrok iedereen naar bed, om de volgende dag om 9h00 weer te beginnen.

Dag 2: Cape of Good Hoop
De tocht begint met een reis door Kaapstad, door het mooie Constantia, waarna de tocht door gaat naar Cape Point. Aldaar hebben we gewandeld naar de vuurtoren en, uiteraard, naar Kaap de Goede Hoop. Dit is een van de gebieden die slechts met foto’s enigszins te beschrijven is (al mis je daarop de zilte zeelucht en het geluid van de woeste golven die kapotslaan op de rotsen). Na Cape Point gaat de reis al snel verder naar professor Kee, een collega van Ben, die voor ons een grotwandeling in petto heeft. Professor Kee stelt zich voor als David en bljkt een ontzettend aardige man te zijn. Na een glaasje fris te hebben gedronken, vertrekken wij al snel richting de grot. Het blijkt nog een behoorlijke klim richting de grot en het door David meegebrachte sinaasappelsap wordt dan ook naar hartelust gebruikt.

Onderweg vertelt David dat hij maar drie ‘torches’ heeft; wij denken dat het fakkels zijn, maar bij de grot aangekomen, blijken het zaklampen te zijn. 11 mensen die met 3 zaklampen een grot in kruipen blijkt toch behoorlijk donker, maar met een minuutje staan we in een grotere ‘hal’ in de grot. Hier blijkt de tocht spannender te worden dan verwacht: David blijkt de route niet te kennen. Normaal gesproken loopt hij hem in de andere richting en is er maar één weg. Vanaf deze kant zijn er echter wat zijpaden die ook naar de andere kant van de grot lijken te leiden, maar de schijn bedriegt: deze lopen allen dood. Het duurt dan ook wat langer dan de geplande 10 minuten voor we de grot uitzijn, maar gelukkig is niemand bang in het donker en komen we er allemaal levend uit.

De afdaling van de berg leidt ons terug naar het huis van David en naar een braai. Er wordt door David, John (het is ons niet helemaal duidelijk wat John van David is), Moira en Ben als ‘braaimaster’ een heerlijke braai gemaakt, met niet alleen vlees, maar ook tal van andere lekkernijen. We eindigen de avond met goede gesprekken over het onderwijssysteem in Afrika, de acceptatie van homoseksualiteit door Zuid-Afrikanen en tal van andere verschillen tussen Zuid-Afrikanen onderling en Zuid-Afrikanen en Nederlanders. De avond eindigt in de consensus tussen David en John dat zowel Mbeki als Zuma weinig visie heeft.

Dag 3: Vuurpijlen tellen op de Tafelberg
De derde dag begint met een bezoekje aan de pinguïns, die op Boulders Bay in het zuiden van Kaapstad leven. De pinguïns blijken kleiner dan verwacht en niet veel spannender dan in een dierentuin. Wanneer je naar Kaapstad komt ben je verplicht een aantal zaken te zien; de pinguïns kunnen afgevinkt worden. Ook afgevinkt kan een tocht naar Boschendal, een prachtig gesitueerde wijnfarm, waar je je wijn drinkt in de schaduw van een grote eik. Dat uitzicht moet, volgens Arian & de Lonely Planet, ook compenseren voor de smaak van de wijn, die niet al te best is. Hoewel ik lichtjes ziek ben, proef ik toch elk wijntje. De smaak blijkt inderdaad beter te kunnen...

Na het bezoek aan de wijnfarm is het de bedoeling om bij de familie van Ben & Moira een potje cricket te gaan spelen. Omdat ons hele programma wat uitliep bleken we te laat zijn voor het cricket, maar gelukkig zijn we op tijd voor, je raadt het al, een braai! Het is de meest uitgebreidde braai die we hebben meegemaakt, zowel met betrekking tot hoeveelheden eten als met aantal aanwezigen: de hele familie van Ben & Moira blijkt langs te komen. We prijzen ons gelukkig dat deze familie op oudjaarsavond een groep Nederlanders uitnodigd om mee te braaien. Op de braai wordt het vis en het andere vlees overheerlijk klaargemaakt door een aantal mensen die zeer zeker ervaring hebben met braaien. Aan het eind van de avond spelen we nog een potje domino met een aantal familieleden. De regels blijken identiek aan het spel in Nederland, al gaat het gepaard met veel meer expressie: hard op tafel slaan met de stenen, schijnbewegingen en tal van andere manieren om de tegenstander op het verkeerde been te zetten.

Uiteindelijk vertrekken we om half 10, zodat we ons bij de lodge nog even om kunnen kleden alvorens we naar de Tafelberg gaan. Het blijkt druk in de stad, waardoor we na elven bij de Tafelberg aankomen. Helaas blijkt de kabelbaan omhoog dan al niet meer te gaan. Gelukkig is het uitzicht vanaf de flanken van de Tafelberg al prachtig; wanneer later de top van de Tafelberg in een ‘tafelkleed’ van mist verdwijnt, zijn we erg blij dat de kabelbaan ons niet meer mee wilde nemen. Om 00:00 uur blijkt Oud & Nieuw op de Tafelberg een totaal andere ervaring dan in Nederland. Rustig is een eufenisme voor de hoeveelheid lawaai en het aantal vuurpijlen blijkt op twee handen te tellen. Na een half uur rijden wij terug naar de lodge, terwijl Niels, Lex, Joeri en Jeroen tot zes uur door blijven feesten op Long Street. Omdat ik nog steeds lichtjes ziek ben, bevalt de nachtrust mij echter minstens net zo goed.

Dag 4: Robbeneiland?
De planning is om vandaag een bezoek te brengen aan Robbeneiland, het eiland waar Nelson Mandela vele jaren gevangen heeft gezeten. Het blijkt echter dat de boottochten naar Robbeneiland tot en met 8 januari volgeboekt zitten. Dat zit er dus jammer genoeg niet in. We besluiten een rondje te lopen door Bo-Kaap, een moslimwijk in Kaapstad dat vol staat met gekleurde huizen. Vervolgens bezoeken we het Bloubergstrand, met een prachtig uitzicht op de Tafelberg. ’s Middags willen we een bezoek brengen aan het Huguenot memorial. Niet alleen blijkt het Huguenot memorial tegen te vallen, ook ligt het ver weg en raken we elkaar kwijt. Wij (Gertjan, Niels en ik) besluiten terug te gaan naar de lodge, omdat we geen contact kunnen krijgen met de rest. Wanneer we uiteindelijk contact krijgen, is de rest om drie kwartier afstand van de lodge. We regelen een reservesleutel van de lodge, om vervolgens naar de supermarkt te gaan en eten te kopen. De supermarkt blijkt dicht, dus we halen een pizza bij een pizzeria (€ 3,50 voor een large pizza) om die thuis op te eten.

Wanneer we nog maar net thuis zijn, klopt Moira bij ons aan, met de vraag of wij meegaan naar ‘the movies’. Hoewel we een rustavond hadden gepland, kunnen we “I am Legend” natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan en we besluiten dan ook mee te gaan.

Dag 5: Mineraalbaden
De vijfde dag wordt grotendeels gevuld met een rit naar Montagu, een plaats die ten oosten van Kaapstad ligt. Aangekomen bij de lodge blijkt deze nog niet beschikbaar te zijn, dus we besluiten eerst naar de ‘befaamde’ mineraalbaden in de buurt te gaan. Deze blijken niet meer dan een veredeld zwembad (met wel lekker warm water te zijn), waarin we de tijd een paar uur weten te verdrijven. ’s Avonds eten we voor de verandering eens geen braai, maar home-made Chakalaka-soep met vleesballen gemaakt van uitgeknepen worsten (Zuid-Afrikanen kennen geen gehakt...). De avond wordt besloten met het spelen van een spelletje Bang!

Dag 6: Swartbergpas
’s Ochtends vroeg vertrekken we al weer vanuit Montagu richting het plaatsje De Rust, nabij Oudshoorn. Het eerste gedeelte van de route voert ons door de Little Karoo, een landschap dat het best omschreven kan worden als een begroeide woestijn. Het is een erg kaal landschap en komt kil over, hoewel de temperatuur aangenaam is. Op de brede tweebaansweg waar verder niemand rijdt, blijkt dat onze auto’s de 160 kilometer per uur kunnen halen. Omdat bij deze snelheden het stuur erg begint te trillen – en om niet te veel te missen van the mooie natuur op deze ‘scenary route’ – schroeven we de snelheid toch maar terug naar een acceptabele 130.

Aan het begin van de middag komen we aan bij de Swartbergpas, die zijn naam wel eens zou kunnen danken aan enige zwartkleurige begroeiingen op de flanken van de bergen die haar begrenzen. Een zandweggetje voert ons langs een meanderend riviertje omhoog, door een prachtig landschap, waarin we telkens een idyllisch uitzicht hebben op de kloof die zich twee meter links naast onze auto uitstrekt. Het landschap wordt, in tegenstelling tot wat men in Europa zou doen, ook niet verpest door een lelijke, ijzeren vangrail; op sommige plekken is er helemaal geen vangrail, op andere plekken is er een muurtje van gestapelde stenen dat ongeveer 30 centimeter hoog is. Langzaam naar boven rijdend (de auto wil af en toe wat tegenstribbelen) geraken we in een steeds dichtere mist en hebben we onze ruitenwissers nodig om nog enigszins zicht op de weg te houden. Het uitzicht wordt ontnomen, maar de rit blijft prachtig. Langzaam afdalend komen we nog op een plek waar een in de berg gecrasht vliegtuig wordt geborgen, om zo langzaam aan een regenachtige zijde van de bergen te komen.

Na een korte lunch in een restaurant komen we aan het eind van de middag aan in onze lodge, waar de tijd vlug verstrijkt door het houden van enkele raadsels.

Dag 7: Riding the Ostrich
De zevende dag begint met een bezoek aan de Kangoo Caves, druipsteengrotten die in de buurt van onze lodge liggen. Omdat wij onze conditie toch bovengemiddeld waarderen, gaan wij de avontuurlijke route aan: kruipen door de uiterste einden van de caves. Hierbij hoort onder andere een klim door de vrij smalle schoorsteen (‘chimney’) van drie-en-een-halve meter lang en een stukje adem inhouden om door de ‘enveloppe’ met een hoogte van 20 centimeter te komen.

Na het doorkruisen van de Kangoo Caves gaan we naar een struisvogelfarm, waar we eerst een klein college krijgen over het leven van de struisvogel. Daarna is aan mij de eer om een struisvogel te voeren. Dat gaat echter niet op de conventionele manier, maar de struisvogel mag wat voer uit mijn mond eten. Ik laat in het midden of het door mijn angst of door het slordige eetgedrag van de struisvogel komt dat het voer op de grond valt... Het voeren van de struisvogel is niets vergeleken met de echte spanning 15 minuten later: het berijden van de struisvogel. Met je handen kun je je vasthouden achter de vleugels van de struisvogel, waarna het dier je in galop een of meerdere rondjes (afhankelijk van hoe stevig je zit) door de zandbak brengt. Uiteindelijk doet een echte ‘struisvogeljockey’ voor hoe het echt moet: goed vasthouden, maar met één hand de struisvogel sturen; hiervoor gebruik je zijn hoofd als een stuurknuppel: naar links is naar links, naar rechts is naar rechts, naar voren is versnellen en naar achteren... de handrem!

Dag 8: Thee met milktart in the middle of nowhere
Weer een reisdag. Deze keer door echt slecht begaanbare wegen, wederom in de Karoo, maar in tegenstelling tot de vorige reis door de Karoo, een stuk groener en minder woestijnachtig. De reis voert ons weer door een aantal passen naar het theehutje van een oud vrouwtje, die ons een kopje thee met milktart voorschoteld. Na deze korte pauze rijden we door naar Knysna (spreek uit: Neisna), waar we ’s middags de omgeving van de Two Heads verkennen, twee rotsblokken die de ingang van de baai van Knysna markeren.

Dag 9: Communiceren kun je leren
Deze dag begint met een ‘hike’ door de bossen in de buurt van Knysna, waar we de Big Three zien (drie keer raden waarom hij zo heet), maar waar het niet lukt om een van de drie in het bos verborgen olifanten te vinden. Het is een licht avontuurlijke route, met een klein stuk door een beekje en een klein stukje route waarop we bijna verdwalen, maar nog net op tijd tot het inzicht komen dat we de andere kant op moeten gaan.

De middag loopt, door wat licht ongelukkige communicatie, wat anders dan gepland. Eén auto slaat linksaf richting de lodge, de ander, met Arian en mij, had besloten nog een stuk door een pas te rijden. Beiden dachten we dat de ander door had wat we deden. Met wat tegenslag (de mobiel waarnaar Arian en ik sms’en dat wij de sleutel van het huisje hebben werkt niet), komen we uiteindelijk toch weer allemaal bij elkaar en maken we nog een ritje door de pas. De rest van de dag verloopt rustig met het spelen van enkele spelletjes, een einde dat steeds meer dagen begint te markeren.